Büyüyünce

Büyüyünce ne olmak istiyorsun? Hep herkes bunu zaten bilmeliymiş gibi geldiği için, öylesine, bir cevabımın olması gerektiği düşüncesiyle cevaplardım bunu. Cevabını hiç gerçekten bildim mi, emin değilim. Herkes çok kolay cevaplardı, “bilmem” diyen bir çocuk hiç görmedim. Herkesin kulağına bir gece bunun cevabı fısıldamış, beni es geçmişler gibi. “Gerçekten ne olmak isterdim” değil, “ben olsam bu soruya nasıl cevap verirdim”i düşünürdüm. Verdiğim cevap da hep kendimi dış bir gözlemci olarak gördüğüm yargılara dayanırdı. “Sen şunlardan hoşlanırsın, o zaman bu olmak istersin herhalde”. Maalesef bu soruya hiçbir zaman emin olduğum bir cevabım olmadı. Belki çoğumuzun cevabımızdan o kadar da emin olmadığımızı anlamamız ya da en azından gerçekten emin miyiz diye sorgulamamız için epey yaş kat etmesi gerekti. Belki de bu soruya olan cevabımızın gelecek gerçekliğe adamakıllı etkisi olacağını fark ettiğimiz zamana kadar sorgulamadık. Kimimiz tek bildiği cevap olduğu için, kimimizse kendinden geri kalanımızın hiç olmadığı kadar emin olduğu için cevabını değiştirmedi. Kimimiz cevabını kendine uydurdu, kimimiz de kendi cevabına. Bazılarımızınsa sürekli cevabı değişti, ya hep kendileri değiştiğinden ya da istekleri. Benim gibi bir kısım da (böyle olduğuna inanmak istiyorum) cevabını hiç bilemedi. Verdiği cevaplar kendisiyle ilgili sakarca bir tahminden öteye gitmedi. Neden ne olacağımızı bekleyip göremiyoruz da kâhinlik ediyoruz? Neden ne olmak istediğimizi, ne olduğumuzu bile bilmezden beri çözmeye çalışıyoruz? Neden hedef değil sonuç belirliyoruz? Yaşantı eklendikçe belirsizleşen bir hayatta nasıl bilebilirim ki sonuna kadar ne olmak istediğimi? Ben hâlâ bugünümden emin olamazken soruyorum: Büyüyünce ne olmak istiyorum?