Öyküler

Bir kitap okuyorum ölümle yüzleşmekle ilgili. Soluklanırken aklıma bazı düşünceler geliyor ve onları yakalamak istiyorum. Ancak yanımda bir kağıt yok ve fanilikten nasibini alacak olan kitabıma nedense kıyamıyorum. Çantamı kurcalıyorum ve aynı yerde başka bir gün içtiğim kahvenin fişi. Bir de kırmızı tükenmez. “Tükenmez” bu bağlamda kulağıma çok komik geliyor. Fişe birkaç cümle sığdırıyorum. Fişi…

Peşi sıra giyinme kabinlerinde geziniyor. Sağ kabinden sol kabine, öne ve arkaya sürekli yer değiştiriyor. Onu tanımıyorum ancak bu devamlı hareket insanda durdurma isteği uyandırıyor. Tanıdık bir hisse sahip olmak için durdurmak. Tüm kabinlere girip çıkıyorum ama yok. Yalnız göz ucuyla yakalayabiliyorum onu. Kıpırtı sesini takip etmeye çalışmaktan başka çarem yok. Ne zaman bir sesi…

Balkona çıktı. Doğrusu çıktı denemez, kendini balkona attı. Ilık havayı ciğerlerine doldurup paslı demirlere yaslandı. Bir şey düşünmüyordu ve kafasının bu boşluğundan çok rahatsızdı. Gerçi bu rahatsızlığını düşünür sayılırdı. Bu da bir düşünceydi elbet. Ardından çocuk çıktı balkona. Uzunlamasına dar bir alandı. Kadının hemen arkasında, kapıyla arasında durdu. Huzursuz görünüyordu. Her an ayaklarıyla yeri tepecek…

Tanrı bir müzeye gitmiş. Kendini görmüş her yerde. Derken bir köşede uçuşan ateşi görmüş. Hoşuna gitmiş, kendine en çok onu benzetmiş. Ateşin içine atmış kendini, onunla birlikte uçuşmaya başlamış. Sıcaklığını hissetmiş ateşin. Kendi yaratmış oysa ateşi fakat daha önce hiç dokunmamış ona. Yarattığı çoğu şeyde bu böyleymiş. Öyle sevmiş ki ateşin sıcaklığını, yarattıkları da bunu…

Kendi halinde aylak aylak dolaşırken bir tavşan çıktı önüne, yanında çuvalla havuç, birini arar gibi duruyordu kenarda. “Bu kadar havuçla ne yapılır?” diye düşündü ve bu düşünceyi aynı hızda zihninden söküp attı. Havuçlar onun olmadığı gibi, bu düşünce de ona ait olmamalıydı. Onu ilgilendirmezdi sonuçta. Hemen kendine döndü ve hiçbir şey görmemişçesine adımlamasına devam etti.…