Herbirimiz

Herkesleşmek, kimseleşmek; sanki bir kutupta bulunmak zorundayız. Birinden birine uymalıyız ve iki kutbu da hakaret saymalıyız. En yaygın hakaret kabul edilen kutup herkesleşmek sanırım. “Sen de herkes gibisin.” Bu sözü negatif tınısından arındırmalı bence. Herkesin sevdiği şeyleri sevmemeye çalışıyoruz, zevk sahibi olmak adına üstelik. Kimsenin dinlemediği bir müziği dinlersen zevklisin mesela. Eğer sen bir şekilde kimseleşmişsen, seni zevkli olarak adlandıran herkes kim? Herkesin bir şeyi sevmesi o şeyi nasıl kötü yapar? Büyük tezatlık bu. Kimse sevmiyorsa özel, herkes seviyorsa banal. Herkes olmaktan kaçmanın sebebi kimseleşme arzusu olamaz. İnsan herkesleşmemeye çalıştıkça o herkesten onay arar. Çünkü kimse gerçekten kimseleşemez. Bir herkesten kaçarken diğer herkese yakalanırsın. Aslında iki kutupta da tam olarak bulunamazsın. Yalnızca herkesin değişir. Herkesin sevdiği bir filmden haz etmemeye çalışırken ancak kendi herkesinin sevdiği filmi bulursun. Zevklerde ayrılsan da senin dilini konuşan, davranışlarını okuyan kendi herkesinle olursun. Öyleyse bu bağlamda herkesleşmek ne kötüdür ne de bir kutup. Herkes herkesleşir.