İhtiyaçlar Piramidinde Ben Neredeyim?

İhtiyaçlarımı nedenselleştirmekle öyle meşgulüm ki, neye ihtiyaç duyduğumu belirlemekten aciz kalıyorum. Böylelikle benim rasyonelize etmeye uğraştığım dünyamda saçma sapan, rastgele patlaklar veriyor. Her şeyi bir mantığa oturtamazsın, hayır; bazı şeyler sadece gereklidir. Görmezden gelmeyi bırakıp nasıl kabulleneceğimi, nasıl düzgün bir şekilde bunu yaşayacağımı bilmiyorum. Kırılmamak için kırılgan olmam gerekiyor. Kırılabileceğimi kabul etmezsem bana zarar verecek şeyleri durduramıyorum. Hasarı önlemek için hasar alabileceğini kabullenmek gerekir. Nerelerin en hassas olduğunu bilirsen oralara daha iyi bakabilirsin. Tıpkı bir koruyucu kılıf gibi, kontrol edilemeyen etkenler özüne zarar vermez; ancak bu öze güvenmediğin için de takılmaz, yalnızca kırılgan olduğunu bilmektendir. Bu nasıl onu daha az yapmıyorsa, benim de bir şeylere ihtiyacım olduğunu kabullenmek beni daha az yapmamalı. Peki, neden öyle hissettiriyor? Neden bunu kabullenip kendime müsaade etmek bu kadar zor? Neden ihtiyacın zıttına koşar insan ısrarla?