Dön Bak

Bazen kendim için yazmayı bıraktığımı düşünüyorum fakat bu doğru değil. Dönüp baktığımda daha henüz yapmış buluyorum kendimi bunu. Zihin kendini çok kolay yanıltıyor. Somut bir şeyler bırakmamış olsam, kendi yalanlarıma, yanılgılarıma çok kolay kapılma eğilimindeyim. Bu çoğumuz için böyle mi bilmiyorum ama insanlar somut gerçekleri kendi düşünceleri ve yanılsamalar karşısında göz ardı edebiliyorlar. Hatırlatılmadıkça ya da dönüp bakılmadıkça, gerçeğe karşın kendi düşüncelerini geçerli sayıyorlar. Peki dönüp somut olana bakmak insanın kendi sorumluluğunda mı? Eğer öyleyse insanın kandığı şeylerde bir başkası nasıl suçlanır, ilk olarak yanılgıyı kendi zihninde bulduysa? Üstelik somut hatırlatılsa, hatırlansa da insan kendini tamamıyla haksız da bulmuyor. Kendi içinde böyle düşünmesini haklı çıkaracak “ama”lar üretiyor. Bunu yapmakta da suçlanamaz belki insan. Gerçekçi olmayan şeyler hissetmekte de özgürdür. Ne somutu unuttuğu için, ne de yanılgıya düştüğü için suçlanmalı. Somuta sırt çevirmekse daha zor yargıya vardırabileceğim bir şey.