Boş Sofra

Bazen yalnızca biriyle konuşma ihtiyacı beni aç hissettiriyor. Herhangi biriyle değil de, aynı hızda, aynı coşkuyla, dolu dolu cümleler kuracak biriyle. Böyle biriyle herhangi bir konuda konuşmaya aç hissediyorum. Seçtiği kelimelerle, bu kelimeleri tonlayışıyla, orada yalnız ikimiz kalana kadar konuşmak. Hayır, uzun bir sohbetten bahsetmiyorum; etraftaki diğer herkes ve her şeyi yok edecek bir sohbet arzusu bu. Böylesi bir şeyin uzun veya kısa süreli olması fark etmez. Böyle bir konuşmada dans edersiniz. Dansınızı ederken diğer her şey flulaşır. Bedeninizin tüm varoluşu o ana dönüşür. Sarf ettiğiniz nefesin, damarlarınızda gezen kanın, büyüyen gözbebeklerinizin tek bir gayesi vardır: o uyumu korumak. Her zerrem öyle aç ki buna… Açlığımı gidermek için tükettiğim tüm güzellikler iştahımı yalnız daha da kabartıyor. Doyma ihtimali bile beni heyecanlandırıyor. Bu olası dansta adımlarımı bilmediğimi düşünsem bile akıntıya kapılacağıma güveniyorum.