Blog
-
İstenmeyen düşünce kutusu
Devamını oku…: İstenmeyen düşünce kutusuBazı düşünceleri yazarak sanki varlıklarını güçlendirmiş gibi hissediyorum. Var ettiğim için kendime kızıyorum. Çünkü eğer yazmasaydım belki bir daha hatırlamamak üzere bir esintiyle zihnimden uçup gidecekti. Ancak ben onu somutlaştırdım ve şimdi de sanki yırtsam da, yaksam da o rahatsız edici varlığından tam anlamıyla kurtulamayacakmışım gibi geliyor. Bir düşünceyi var etmek bile insanı mahcup edebiliyor.…
-
Umursa
Devamını oku…: UmursaUmursamak, umursadığını göstermek ne zaman terk edildi? İnsanlar umursamadıkları şeylere neden alan tanıyorlar anlamıyorum. Bunu anlayamadığım için de, ister istemez umursadıklarını var sayıyorum. Biraz naif olan bu varsayımla ise bu sefer de neden umursamıyor gibi yapıyorlar ya da nasıl umursanacağını nasıl bilmiyorlar diye sorguluyorum. İnsani duygular gerçekten bambaşka olamaz. Benzer hislerden oluşuyoruz ve birçok şey…
-
Kendini unutmak
Devamını oku…: Kendini unutmakİnsanlar kendi varlıklarının farkında değilken çok güzeller. Hatta sanki sadece varlıklarını unuttuklarında tam olarak var olabiliyorlar. Farkındalığın götürdüğü bir şey mi var, yoksa bu güzellik başkasını fark etmenin bir getirisi mi bilmiyorum. Belki de ikisi de. Ama her bir başkasını fark ettiğimizde kendilerini unutmuş olmuyorlar. Her kendilerini unuttuklarında, bir başkasının farkındalığı olmaksızın güzeller. Öyleyse ilk…
-
Eğitimli
Devamını oku…: EğitimliEğitimsizlik, az bilmek cesarete yol açıyor ama; bunun tersinin geçerliliği de bu kadar keskin mi? Eğitimli birinin sürekli kendini eleştirmesi aynı rahatlıkla eğitimli olmasına bağlanır mı? Elbette denir; ancak bunun sonu dengeye bağlanır ve konu kapanır. Peki ilk ifade ikincisi olsaydı, bu da aynı sona mı bağlanırdı? Cesareti kıran eğitimin nasıl olduğu ve nasıl olması…
-
Evrimleşememe
Devamını oku…: Evrimleşememeİnsanı hayvandan ayıran fark, sandığım kadar büyük değil sanırım. Anlayamam dediğim, anlamak istemediğim bazı insanları anlamaya başlıyorum. Hiç bu noktaya geleceğimi düşünmezdim ama işte buradayım ve sandığımdan fazla insanım. Hangi noktada dürtülerimize karşı çıkmalıyız? Hangi noktada çıkmazsak, bunun geri dönüşü olmaz? Ya çok yeni bir evrime fazla sorumluluk yüklüyoruz ya da düşündüğümüzden aciziz. Düşünüyoruz, hissediyoruz.…