Blog

Yolculuk yapmak çok tuhaf bir kavram. Bir şehirden bir şehre neredeyse bir saatte seyahat edebilmek, aradaki onca boşluğu hiçmişçesine geçip gitmek… İnsanlar bu kavramı, ya da bunun gibi kavramları yeterince düşünmüyor. Çoğu şey günlük akışta öyle normalleşti ki sanki şaşkınlıkla bakmamız gereken her şey birden mucizesini kaybetti. Merak ediyorum: bu nasıl zamana yayıldı, yoksa herkes…

Bu yazılar düzgün veya somut oldukları için değil, bir an var oldukları için değerliler. Bir ara okuduğum bir kitapta böyle minik bir an vardı. Adamın dostlarından, ya da daha çok yalnızlığını paylaştığı kişilerden biri, üç sandık dolusu yazılarından bir tomarını kaybediyordu. Kızmasını, sinirlenmesini bekliyorlardı ancak sadece gülüp “Edebiyatın nihai kaderi…” gibisinden bir söz ediyordu. Aynı…

Bana yazabileceğimi söyledi, ancak nasıl yazarım, ne yazarım veya nasıl başlarım hiç bilmiyorum. Aslında bir nevi şu an başlamış oluyorum ancak bir sonraki cümle hakkında senden ne eksik ne de fazla biliyorum. Tam da analoji yapmaya müsait bir cümle ama hayat şöyle, hayat böyle benzetmelerinden usandım. Hayat neyse ne! Ne olduğunun önemi varmış da ona…