Blog

Evren kaostan doğdu. Zihni algılama yetisini koruyan herkes bu kaosu geçmiş bilir. Evren hâlâ kaostur. Hayat kaosun ta kendisidir. Bizi sürüklenmekten kurtaran ya da sürüklenmediğimize inandıran tek şey zamanı ve mekanı algılama şeklimizdir. Böylesine bağımlı olduğumuz bu yetinin bu kadar kırılgan olması dehşet verici. İnsanı hayatta ve ‘aklı yerinde’, işlevsel tutan zihnin, küçük bir kırılmada…

Bazı düşünceleri yazarak sanki varlıklarını güçlendirmiş gibi hissediyorum. Var ettiğim için kendime kızıyorum. Çünkü eğer yazmasaydım belki bir daha hatırlamamak üzere bir esintiyle zihnimden uçup gidecekti. Ancak ben onu somutlaştırdım ve şimdi de sanki yırtsam da, yaksam da o rahatsız edici varlığından tam anlamıyla kurtulamayacakmışım gibi geliyor. Bir düşünceyi var etmek bile insanı mahcup edebiliyor.…

Umursamak, umursadığını göstermek ne zaman terk edildi? İnsanlar umursamadıkları şeylere neden alan tanıyorlar anlamıyorum. Bunu anlayamadığım için de, ister istemez umursadıklarını var sayıyorum. Biraz naif olan bu varsayımla ise bu sefer de neden umursamıyor gibi yapıyorlar ya da nasıl umursanacağını nasıl bilmiyorlar diye sorguluyorum. İnsani duygular gerçekten bambaşka olamaz. Benzer hislerden oluşuyoruz ve birçok şey…

İnsanlar kendi varlıklarının farkında değilken çok güzeller. Hatta sanki sadece varlıklarını unuttuklarında tam olarak var olabiliyorlar. Farkındalığın götürdüğü bir şey mi var, yoksa bu güzellik başkasını fark etmenin bir getirisi mi bilmiyorum. Belki de ikisi de. Ama her bir başkasını fark ettiğimizde kendilerini unutmuş olmuyorlar. Her kendilerini unuttuklarında, bir başkasının farkındalığı olmaksızın güzeller. Öyleyse ilk…