İnsanlar kendi varlıklarının farkında değilken çok güzeller. Hatta sanki sadece varlıklarını unuttuklarında tam olarak var olabiliyorlar. Farkındalığın götürdüğü bir şey mi var, yoksa bu güzellik başkasını fark etmenin bir getirisi mi bilmiyorum. Belki de ikisi de. Ama her bir başkasını fark ettiğimizde kendilerini unutmuş olmuyorlar. Her kendilerini unuttuklarında, bir başkasının farkındalığı olmaksızın güzeller. Öyleyse ilk sebep daha geçerli.
O halde varlığını bilmenin götürüsü nedir? Bir şekilde bu bilinç bizi çevreden soyutlayıp uyum içinde olmamızı mı engelliyor? Ya da uyum içinde olmak güzellik mi getiriyor? Bu da her zaman doğru değil. Götürüsü tam olarak bu da olamaz. Yalnız bir götürüsü olduğuna neredeyse eminim çünkü hayata dair en güzel şeyler hep kendimizi, varlığımızı unuttuğumuz, benliğimizin ötesini görebildiğimiz anlarda yaşanıyor.
Bir yanıt yazın