Bir yerin aynı hissettirmemesi çok yalnız bir his. Hayatımın dönemlerini yerlerle çok ilişkilendiriyorum. Zamanı ve mekanı birbirinden bağımsız algılayamıyorum da denilebilir herhalde. ‘Benim’ olarak bahsettiğim bir yere karşı, o yerle alakalı hiçbir şey yaşanmamasına rağmen, çok uzak hissediyorum. Bu yeni bir his mi, yoksa yeni kabullendiğim bir his mi bilemiyorum. Sanırım son zamanlar farkındaydım. Bir yere veya hisse değil de aidiyete veda etmeyi kabullenmem zor oldu. Hala kabullenmiş sayılmam. Hala erişebildiğim, uzandığımda ulaşabileceğim bir şeye karşı ‘veda’ hissetmem çok manasız geliyor. Ama sanırım zaten vedalar her zaman fiziksel olmuyor.
Bir de bu vedaya sebebiyet veren değişim kimin tarafından? Ben mi değiştim, yer mi, yoksa sadece hayatımın bir dönemi mi bilmiyorum. Tek taraflı bir değişim vedaya yeterli midir? Sebebini bilsem de bilmesem de pek bir önemi yok. Çünkü vedalar sanırım her zaman nedensel de olmuyor.
Bir yanıt yazın